Duagu sözü, etimoloji baxımdan ərəb dilindəki "dua" və fars dilindəki "-gu" şəkilçisinin birləşməsindən əmələ gəlmişdir. "-gu" şəkilçisi, fars dilində şəxs və ya şeylərin yerinə yetirdiyi hərəkəti bildirən bir şəkilçi olub, bu halda "dua edən" mənasını verir. Beləliklə, "duagu" sözü, köhnə Azərbaycan dilində "dua edən şəxs", "duaçı" mənasında işlənmişdir.
Lüğətlərdə sadəcə "duaçı" kimi tərcümə olunmasına baxmayaraq, "duagu" sözü daha çox mənalı bir ifadədir. Sadəcə olaraq birinin dua etməsini bildirməklə yanaşı, dua edən şəxsin tərəfindən edilən duanın samiiliyini, səmimiyyətini və hətta həmin duanın ehtiram və hörmət ifadəsini də özündə əks etdirir. Müstəqil bir söz kimi istifadə olunsa da, söhbət əslində əzəmətli və xeyir-dualı bir insanı, yaxud həmin insanın etdiyi duanı ifadə edir.
Nümunə cümlədəki ("Əgər bizim vilayətin əhvalını xəbər almaq istəsəniz, lillahülhəmd, sağ və salamat sizin ömrünüzə duagu varıq") istifadəsindən də göründüyü kimi, "duagu" sözü, ədəbi üslubda, hörmət və ehtiram dolu bir şəkildə, qarşı tərəfə xoş arzular ifadə etmək üçün işlənmişdir. Bu istifadə, sözün sadəcə "duaçı" mənasından daha geniş bir məna spektrini əhatə etdiyini göstərir.
Beləliklə, "duagu" sözü, köhnə Azərbaycan dilinin zəngin leksikasının bir parçası olub, həm də sözün tarixi inkişafını və dilin ədəbiyyatda necə zənginləşdirilməsini göstərən maraqlı bir nümunədir. Bu sözün müasir Azərbaycan dilində istifadə olunmaması, dil tarixi və dil inkişafı baxımından qiymətli bir məlumatdır.