Dördsəsli: Sözün əsas mənası, sadəcə olaraq, "dörd səslə ifa edilən" və ya "dörd səs üçün yazılmış" demək olsa da, bu ifadənin gerçək zənginliyini tam əks etdirmir. Dördsəsli əsər və ya ifa, bir-birindən müstəqil dörd ayrı səsin birlikdə və harmonik şəkildə səslənməsini ifadə edir. Bu səslər müxtəlif alətlərdən, səslərdən və ya vokal hissələrdən gələ bilər. Onların birgə səslənməsi, sadəcə dörd səsin cəminin deyil, bir-birini tamamlayan, bəzən zidd, bəzən də bir-birini gücləndirən bir musiqi bütövlüyünün yaranmasına səbəb olur. Bu, polyfoniyanın bir növü olaraq da qəbul edilə bilər.
Dördsəsli ifadələrin tərkibindəki hər bir səsin öz xüsusi melodik xətti və ritmik quruluşu vardır. Bunlar bir-birinə paralel və ya qarışıq şəkildə inkişaf edərək, ümumi bir musiqi toxuması yaradırlar. Bu toxumanın zənginliyi və mürəkkəbliyi dördsəsli əsərin əsas estetik üstünlüyünü təşkil edir. Klassik musiqi əsərlərində, xüsusilə də barok və rokoko dövrünün əsərlərində dördsəsli ifadələr geniş istifadə olunmuşdur. Dördsəsli xora isə bu üslubun ən gözəl nümunələrindən biridir.
Dördsəsli ifadələrin yaradılması, bəstəkarlardan həm yüksək səviyyədə kompozisiya bacarığı, həm də harmoniya və kontrapunkt bilikləri tələb edir. Çünki dörd səsin eyni vaxtda səslənməsi, aralarındakı harmonik uyğunluğun və melodik zənginliyin diqqətlə nizamlanması vacibdir. Bu səbəbdən dördsəsli əsərlər, həm ifaçılar, həm də dinləyicilər üçün daha çox intellektual və estetik zövq tələb edən bir musiqi təcrübəsi təqdim edir.
Beləliklə, "dördsəsli" sözü sadə bir tərifə sahib olsa da, arxasında zəngin musiqi tarixi, kompozisiya texnikası və estetik düşüncə durur. Bu söz, həm bir texniki termin, həm də bir musiqi əsərinin keyfiyyətini ifadə edən bir estetik kateqoriya kimi qəbul edilə bilər.