Dördatlı sifəti, iki cüt, yəni dörd atın qoşulduğunu bildirir. Bu söz, bir vaxtlar əzəmət və lüksün simvolu olan dörd atlı qoşquları təsəvvürümüzə gətirir. Sözün özü, təkcə "dörd at" mənasını verməklə kifayətlənmir; o, eyni zamanda, varlıq, nüfuz və cəlbedici bir həyat tərzinin əlamətidir.
Tarixən, dördatlı qoşqular yalnız varlı və nüfuzlu şəxslər tərəfindən istifadə olunurdu. Onlar həm səyahət, həm də nümayiş üçün xüsusi hazırlanmış, bəzən hətta qiymətli metallarla bəzədilmiş, göz oxşayan fayton və ya arabada olurdu. Belə bir vasitənin sahibi olmaq, sosial statusun və imkanların açıq bir göstəricisi idi.
Hüseyn Cavidin "Ana" əsərində olduğu kimi, ədəbiyyatda dördatlı qoşqular tez-tez varlı ailələrin, zadəganların və ya varlı tacirlərin həyat tərzinin təsvirində istifadə olunur. Bu, oxucuda müəyyən bir dövrün atmosferini və sosial quruluşunu canlandırmağa kömək edir. Dördatlı sözü, sadəcə bir söz deyil, bir dövrün, bir həyat tərzinin, bir tarixin simvoludur.
Misal olaraq verilən cümlədə ("Bazar günü idi. Onlar dördatlı faytonu qoşdurub Şuşa şəhərinə gedəcəkdi") dördatlı sözü, səyahətin imkanlarını və əzəmətini vurğulayır. Bu, sadəcə bir səyahət deyil, əzəmətli, şərəfli bir səyahətdir.