Döhül sözü Azərbaycan dilinin köhnəlmiş lüğət ehtiyatına aiddir və nağara, təbil, davul kimi zərb alətlərini ifadə edir. Müasir Azərbaycan dilində nadir hallarda işlənsə də, ədəbiyyat əsərlərində, xüsusilə də tarixi və folklor mövzulu əsərlərdə rast gəlmək mümkündür. Bu sözün köhnəliyini və nadirliyini nəzərə alaraq, onun həm də müəyyən bir tarixi və mədəni kontekstdə istifadə olunduğunu qeyd etmək vacibdir. Mümkündür ki, "döhül" sözü müəyyən bir bölgədə və ya xalq arasında xüsusi bir zərb alətinin adı kimi işlənmişdir.
Ədəbiyyat nümunələrində, məsələn, verilən "Koroğlu" misalında olduğu kimi, "döhül" sözü hərbi və ya bayram mərasimlərində, xalq arasında əhəmiyyətli bir hadisənin elan edilməsi üçün istifadə olunan səs-küylü bir zərb alətini ifadə edir. Bu kontekstdə, sözün sadəcə "nağara", "təbil" və ya "davul" kimi tərcümə edilməsi onun ifadə etdiyi duyğu və atmosferi tam əks etdirmir. Döhülün səsi, təkcə bir səs deyil, elan, çağırış, xəbər və ya həyəcanın ifadəsidir.
Beləliklə, "döhül" sözü, sadəcə bir zərb aləti adı olmaqdan kənara çıxaraq, tarixi və mədəni kontekstdə daha geniş bir məna daşıyır. Onun istifadəsi, əsərin dilini zənginləşdirir və oxucuya həmin dövrün atmosferini daha yaxşı hiss etməyə imkan verir. Dil tarixi və leksikologiyası baxımından, "döhül" sözünün tədqiqi Azərbaycan dilinin inkişafını daha yaxşı anlamaq üçün əhəmiyyətlidir.