Divqılıq sifəti, əsasən, pis və yola gəlməz xasiyyətə malik olan şəxslər üçün işlədilir. Sadəcə "pis xasiyyətli" olmaqdan daha çox, bu söz, şəxsin özünün də hətta bilmədiyi şəkildə ətrafındakılara qarşı dərin bir düşmənçilik, nifrət və ya zərər vermək istəyi ehtimalını da özündə əks etdirir. Bu mənada, "divqılıq" sadəcə əsəbilik və ya qıcıqlanmaqdan daha dərin və təhlükəli bir haldır.
Divlər Azərbaycan mifologiyasında qüvvətli, qorxunc və pis ruhlardır. Divqılıq sifətinin bu mifoloji obrazla əlaqəsi sözün mənasının dərinliyinə işıq salır. Bir divqılıq adamın hərəkətləri dəqiq hesablanmış şərə oxşayır. Onların davranışları proqnozlaşdırıla bilməz, qəfil və gözlənilməzdir. Ətrafındakılar onun qəzəbinin və ya kinliyinin hədəfi ola bilərlər.
"Divqılıq adam" ifadəsi, cəmiyyətdə özünü izolyasiya etmiş, ətrafına qarşı inamsızlıq və düşmənçilik hissi bəsləyən bir şəxsi təsvir edir. Bu adam, şüurlu şəkildə ya da şüursuz olaraq, ətrafındakılara zərər vermək, onları incitmək və ya həyatlarını çətinləşdirmək üçün hərəkət edə bilər. Onun davranışları bəzən başqaları üçün tamamilə anlaşılmaz və əsassız görünə bilər.
Beləliklə, "divqılıq" sözü, sadəcə bir xasiyyət xüsusiyyətindən daha çox, dərin psixoloji və hətta mifoloji köklərə malik bir ifadədir. Bu sözün işlədilməsi, şəxsin həm xarakterinin mənfi tərəflərini, həm də gizli, təhlükəli niyyətlərini ifadə edir.