Dilfirib (fars. dilfirib) sözü klassik Azərbaycan ədəbiyyatında geniş istifadə olunmuş bir sifətdir və həm müstəqil olaraq, həm də isim kimi işlənə bilər. Əsas mənası "məftunedici", "valehedici", "canalıcı" və "füsunkar" olmaqla yanaşı, əsərin kontekstindən asılı olaraq "gözəl" mənasını da verə bilər. Bu, sadəcə gözəllikdən daha çox, tamaşaçıda dərin və unutulmaz bir təəssürat yaradan, ruhu cəlb edən, hətta sehrləyən bir gözəllikdir.
Dilfirib sözü, sadəcə gözlə görünən bir gözəlliyi deyil, daha çox daxili bir cazibəni, insanı özünə cəlb edən bir sirri ifadə edir. Bu, bir mənzilin, bir insanın, bir təbiət hadisəsinin və ya hər hansı bir obyektin o qədər gözəl və cazibədar olmasıdır ki, o, həm estetik, həm də emosional zövqü oxşayır, insanda xoş duyğular və unudulmaz təəssüratlar yaradır. Misalda olduğu kimi, "dilfirib mənzil" ifadəsi yalnız gözəl bir evin deyil, ruhunu sakitləşdirən, rahatlıq və sükunət bəxş edən, insanı özünə bağlayan bir məkanı təsvir edir.
Sözün fars mənşəli olması onun zəngin mədəniyyət tarixinə işarə edir və klassik ədəbiyyatımızda istifadəsinin tez-tez rast gəlinməsi onun ifadə gücünü və ədəbiyyatımızda əvəzolunmaz yerini göstərir. Dilfirib sözünün müasir Azərbaycan dilində az istifadə olunmasına baxmayaraq, klassik əsərlərin tərcüməsində və təhlilində onun mənasının dəqiq anlaşılması vacibdir.
Ümumiləşdirərək deyə bilərik ki, dilfirib, sadəcə bir sifət deyil, dərin mənalar və duyğular daşıyan, klassik Azərbaycan ədəbiyyatının zəngin leksikasının parlaq nümunələrindən biridir.