Diləfkar sözü farsca mənşəli olub, klassik Azərbaycan ədəbi dilində geniş istifadə olunmuşdur. Müasir dillə ifadə etsək, "diləfkar" sözü əsasən iki mənada işlənir:
Birincisi, sifət mənasında, "diləfkar" könlü yaralı, kədərli, qəmli, hüzünlü, dərdli və fikri qarışıq olan şəxsi ifadə edir. Bu mənada, diləfkar insan daxili bir narahatlıq, məyusluq və ya həsrət keçirir. Onun qəlbindəki dərd və kədər üz ifadəsində, davranışında və hətta səsində belə hiss olunur. Bu, sadəcə kədər deyil, daha dərin, ruhu sarsıdan bir hüzündür.
İkincisi isə, isim mənasında, "diləfkar" dərdli, kədərli insanı bildirir. Yəni, "O, həqiqətən də bir diləfkardır" deyərkən, biz həmin insanın davamlı hüzün və kədər içində yaşadığını ifadə edirik. Bu ismin daha çox poetik və ya incəsənət əsərlərində rast gəlinməsi qeyd edilməlidir. Belə ki, bu söz, əsərin əhval-ruhiyyəsini və personajların daxili aləmini daha səlis və təsirli şəkildə oxucuya çatdırmaq üçün istifadə olunur.
Ümumilikdə, "diləfkar" sözü, sadəcə "kədərli" sözünün sinonimi deyil; daha çox daxili bir aləmin ifadəsi, ruhun dərinliklərindəki kədər və hüzünün bədii təsviridir. Sözün klassik üslubda istifadəsi onun dərin məna və təsir gücünü daha da artırır.