Dibsiz sifəti əsasən iki əsas mənada işlənir. Birinci mənası hərfi məna olub, "dibi olmayan" deməkdir. Bu mənada dibinin olmaması fiziki bir gerçəkliyi ifadə edir. Məsələn, "dibisiz çəllək" ifadəsi həqiqətən də dibi olmayan bir çəlləkdən bəhs edir. Lakin belə əşyalar nadir hallarda rast gəlinir, buna görə də bu məna daha çox metaforik istifadədə özünü göstərir.
İkinci və daha geniş yayılmış mənası isə məcazi mənadadır. Bu halda "dibisiz" sözü dibi görünməyən, çox dərin və ya tükənməz bir şeyə işarə edir. "Dibsiz dəniz" və ya "dibisiz quyu" ifadələri bu mənanı aydın şəkildə nümayiş etdirir. Bu mənada dibinin fiziki olaraq olmaması deyil, əksinə, onun çox dərin və əlçatmaz olması vurğulanır. Dibi görünməyən, sərhədi bilinməyən hər hansı bir şey "dibisiz" adlandırıla bilər. Məsələn, "dibisiz səbr" və ya "dibisiz ehtiras" kimi ifadələr insanın səbrinin və ya ehtirasının tükənməzliyini, sonsuzluğunu bildirir.
Ata sözü olan "dibisiz kisə – boş anbar" ifadəsi isə maraqlı bir ziddiyyət üzərində qurulub. Görünür ki, dibisiz kisə boşluğunu vurğulayır. Bir tərəfdən, həqiqətən də dibi olmayan bir kisə bir şeylə doldura bilməz. Digər tərəfdən isə, bu ifadə boşluğun, yoxsulluğun, əldə olmayan imkanların sonsuzluğunu, tükənməzliyini ifadə edir. Yəni, boşluğun özü də bir növ "dibisizlik" kimi qəbul edilir.
Beləliklə, "dibisiz" sözü həm hərfi, həm də məcazi mənalarda istifadə oluna bilən, çoxcəhətli bir sifətdir. Onun mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilir və bu da onu daha da maraqlı edir.