Dibək – Azərbaycan mətbəxinin və mədəniyyətinin ayrılmaz bir parçası olan, əsasən daş və ya ağacdan hazırlanmış, qəhvə və digər dənli bitkilərin üyüdülməsi üçün istifadə olunan bir əşyadır. Formaca böyük bir həvəngə bənzəyir. Daş dibəklər, xüsusilə də əl işlənməsi ilə seçilən, əsrlər boyu istifadə olunan və nəsillər arasında ötürülən, həm də bədii əhəmiyyət kəsb edən əşyalar kimi dəyərləndirilir.
Qəhvənin dibəkdə əl ilə üyüdülməsi prosesi, yalnız qəhvə hazırlamaqdan daha çox, bir ənənə, bir rituallığa çevrilmişdir. Bu proses, qəhvənin dadına özəl bir ləzzət qatmaqla yanaşı, eyni zamanda hazırlayan şəxsə sakitlik, düşüncəyə dalma imkanı verir. Qəhvənin ətirli buxarının, dibəkdəki hər vuruşla ortaya çıxan səsin yaratdığı atmosfer, evlərdə və ya qəhvəxanələrdə xüsusi bir məkan yaradır.
Ata sözü olan "Haman daş, haman dibək" ifadəsi isə, dəyişməzlik, sabitlik, davamlılıq mənasını ifadə edir. Bu, dibəyin nəsillər boyu istifadə olunması, onun davamlılıq və möhkəmlik simvolu olmasına istinad edir. Sözün həqiqi mənası ilə yanaşı, bu məsəl, həm də ənənələrin, adətlərin və dəyərlərin əsrlər boyu qorunub saxlanması ideyasını əks etdirir.
Müasir dövrdə, elektrikli qəhvə üyüdənlərinin geniş yayılmasına baxmayaraq, əl ilə, dibəkdə üyüdülmüş qəhvənin özünəməxsus dadı və ətri hələ də çoxlarını cəlb etməkdədir. Bu, həm ənənəyə bağlılıq, həm də keyfiyyətə önəm vermək mənasını da özündə ehtiva edir.