Diatez (yun. διάθεσις - meyl, quruluş, təbiət) tibbdə müəyyən xəstəliklərin inkişafına genetik və ya əldə edilmiş meyllilik kimi təyin olunur. Sadəcə xəstəliyin özü deyil, xəstəliyə qarşı artmış həssaslıq və ya həmin xəstəliyin inkişaf ehtimalının yüksəlməsi kimi başa düşülməlidir. Diatez, bir xəstəliyin həmişə baş verməyəcəyini, ancaq əlverişli şərait yarandıqda - mühit amillərinin təsiri altında - ortaya çıxmaq ehtimalını bildirir.
Diatezin inkişafında genetik faktorlar əsas rol oynayır. Yəni, valideynlərdən övladlara keçən irsi meyllər, xəstəliyə qarşı müəyyən bir həssaslıq yaradır. Lakin, diatezin özünü göstərməsi üçün ətraf mühit amillərinin (məsələn, pəhriz, infeksiyalar, stress) təsiri də zəruridir. Əgər bu amillər yoxdursa, diatez özünü heç göstərməyə bilər. Başqa sözlə, diatez latentin (gizli) formadadır.
Müxtəlif növ diatezlər mövcuddur. Məsələn, allergik diatez allergiya xəstəliklərinə (astma, ekzema, rinit) meylliliyi ilə xarakterizə olunur. Eksudativ diatez dərinin və selikli qişaların iltihabı proseslərinə (ekzema, dermatit) meyilliyi ilə əlaqədardır. Lakin, diatez anlayışı yalnız allergiya ilə məhdudlaşmır. Məsələn, metabolik diatezlər (məsələn, diabetə meyllilik) də vardır.
Diatezin müalicəsi, xəstəliyin inkişafının qarşısının alınmasına yönəlib. Bu, həyat tərzinin dəyişdirilməsi (məsələn, allergenlərdən uzaqlaşmaq, düzgün qidalanma), dərman müalicəsi və digər profilaktik tədbirlər vasitəsilə həyata keçirilir. Diatezin olması, gələcəkdə xəstəliyin mütləq inkişaf edəcəyini göstərmir, lakin bu, həkim nəzarətinin və profilaktik tədbirlərin əhəmiyyətini vurğulayır.