Dəyyus (ərəbcədən) – öz arvadının xəyanətinə göz yummaqla yanaşı, bu xəyanətdən xəbər tutduqdan sonra da hər hansı reaksiya verməyən, qeyrət və namus anlayışından məhrum kişi deməkdir. Bu termin sadəcə olaraq "qeyrətsiz" və ya "namussuz" mənalarından daha geniş bir kontekstdə işlənir. Xəyanətin fərqinə varmaq və laqeyd qalmaq hərəkətinin özündə dərin psixoloji və sosial təsirlər gizlənir.
Lüğətlərdəki qısa izah, dəyyusluğun mahiyyətini tam əks etdirmir. Çünki bu, sadəcə passiv bir qeyrətsizlik deyil, həm də bir növ özünə inamsızlıq, acizlik, gücsüzlük və ya hətta qorxu ilə əlaqəli ola bilər. Bəzən dəyyusluq arvadına olan sevgi və bağlanmanın nəticəsi kimi də şərh edilə bilsə də, əslində bu, sosial normaların və mənəvi dəyərlərin pozulması deməkdir. Bu tip davranışın səbəbləri psixoloji, sosial və mədəni amillərlə bağlı ola bilər.
Ədəbiyyatda və gündəlik danışıq dilində "dəyyus" sözü tez-tez ağır təhqir və söyüş kimi işlədilir. Xudayar bəyin misalında olduğu kimi, bu sözün söyüş olaraq işlənməsi, əsərin məzmununa uyğun olaraq, personajın xarakterini və davranışını daha canlı və təsirli şəkildə əks etdirmək üçün istifadə olunur. Sözün bu kontekstdəki istifadəsi, qeyrət və namus anlayışına olan hörmətin və bunun əksinin nə qədər kəskin şəkildə qınandığını göstərir.
Ümumiləşdirərək demək olar ki, "dəyyus" sözü sadəcə bir söz deyil, müxtəlif mədəni və sosial kontekstlərdə müxtəlif mənalar kəsb edən, dərin sosial və psixoloji implikasiyalara malik mürəkkəb bir termindir.