Dəvat [ər.] - Əslində ərəb dilindən keçmiş bir sözdür və qələmin yazmaq üçün istifadə olunan mayedə batırıldığı qab deməkdir. Bu qab müxtəlif materiallardan, məsələn, gil, ağac, metal və ya sümükdən hazırlana bilərdi. Dəvat sadəcə bir qab deyildi; o, yazı mədəniyyətinin, şeir və ədəbiyyatın simvolu idi. Şairlər və ədiblər üçün dəvat, yaradıcılığın, fikrin ifadəsinin və əbədiyyətə qədəm qoymanın simvolik aləti idi.
Sarı Aşığın misrasında ("Al əlinə qələm, dəvat; Mən günü qərani yaz.") görüldüyü kimi, dəvat qələmlə birlikdə yazı prosesinin ayrılmaz hissəsi kimi təsvir edilir. Bu misra yazıya başlamağın, fikir və duyğuları kağız üzərində əbədiləşdirməyin ritualını özündə əks etdirir. Dəvatın tərkibi, adətən, suda həll edilmiş qara mürəkkəb olurdu. Lakin, tarix boyu müxtəlif rənglərdə dəvatlar da istifadə olunmuşdur. Beləliklə, dəvat sadəcə bir qab deyil, yazı mədəniyyətinin tarixi və estetikasına aid bir anlayışdır.
Müasir dövrdə dəvatın əhəmiyyəti məhz bu simvolik yükü ilə əlaqədardır. Artıq qələm və kağızla yazı yazmaq geniş yayılmasa da, dəvat ədəbiyyatda, incəsənətdə və ümumilikdə mədəniyyətimizdə yazının və yaradıcılığın tarixi ilə bağlı bir simvol olaraq qalır. Onun mənası sadəcə bir qabdan daha genişdir; o, tarix, ənənə və yaradıcılığın əbədi bir əlamətidir.