Dəşt (fars. دشت) sözü klassik Azərbaycan ədəbi dilinin ayrılmaz hissəsi olan bir leksik vahiddir. Əsas mənası "çöl", "səhra" və ya "biyaban" kimi tərcümə oluna bilsə də, bu tərcümələr sözün tam mənasını əks etdirmir. Çünki "dəşt" sadəcə fiziki coğrafi bir yer deyil, eyni zamanda insanın ruhi halını, təklik hissini, səssizliyi və sonsuzluğu simvolizə edən bir metaforadır.
Coğrafi baxımdan, "dəşt" geniş, düzən, bitki örtüyünün seyrək olduğu və ya tamamilə olmadığı, qumlu, çınqıllı və ya gillicəli əraziləri ifadə edir. Bu, səhranın daha geniş mənada istifadə olunan bir sinonimidir, lakin səhradan fərqli olaraq mütləq qumlu deyil. Dəştlər müxtəlif iqlim zonalarında, həm sərin, həm də isti iqlimdə rast gəlinə bilər. Onlar bəzən otlu ərazilərlə, yaxud nadir bitki növləri ilə səpələnmiş ola bilər.
Ədəbiyyatda isə "dəşt" sözü daha dərin mənalar daşıyır. O, təklik, ümidsizlik, məyusluq və ruhun boşluğunu ifadə edə bilər. Məsələn, misalda göstərilən "Əqlü-huşum gedib bir Leylivəşdə; Məcnunişeyda tək düşmüşəm dəştə" misrasında şair özünün dəli kimi bir vəziyyətdə, sevgidən məhrum, tək və çarəsiz olduğunu, ruhen bir səhradə, dəştdə olduğunu ifadə edir. Bu isə fiziki bir dəştdən daha çox, ruhi bir vəziyyəti təsvir edir.
Beləliklə, "dəşt" sözünün mənası yalnız coğrafi deyil, həm də məcazi, simvolik bir məna kəsb edir. O, ədəbiyyatda və poeziyada hisslərin, düşüncələrin və ruhi vəziyyətlərin ifadəsində geniş istifadə olunur, obrazlılığı və ifadəliliyi ilə diqqəti cəlb edir.