Dəstgirə (fars. مِشتگیر, mištgir – tutan, yapışan) sözü köhnə Azərbaycan dilində əsasən qulp və ya dəstə mənasında işlənmişdir. Müasir dilin leksikonunda daha az rast gəlinən bu söz, əşyaların tutulması, aparılması və ya idarə olunması üçün nəzərdə tutulmuş çıxıntılı və ya tutma hissəsini bildirir. Məsələn, çamadanın, qabanın, qapının və ya digər əşyaların tutma yerinə dəstgirə deyilirdi.
Əvvəlki dövrlərdə hazırkı kimi müxtəlif materiallardan hazırlanmış tutma yerləri geniş yayılmadığından, “dəstgirə” sözü daha çox sadə və funksional tutma yerlərini ifadə edirdi. Bu sözün kökünün fars dilindən gəlməsi də onun tarixi köklərinə işarə edir. “Mişt” – tutmaq və “gir” – alan, tutan sözlərindən əmələ gəlmiş “mištgir” sözünün birbaşa tərcüməsi "tutan" və ya "yapışan" mənasını verir.
Misalda verilən “Başıbəlalı muzdur naəlac çamadanın dəstgirəsinə yapışıb, Qanlıtəpə tərəfə üz qoydu” cümləsində dəstgirənin əl ilə tutulan, tutunma üçün yararlı olan hissə kimi təsviri aydın şəkildə görünür. Burada dəstgirə çamadanın çətin vəziyyətdə olan bir şəxsin ümid yeri, dayaq nöqtəsi kimi təqdim olunur. Beləliklə, sözün sadəcə fiziki mənasından kənara çıxaraq, həmçinin metaforik mənada da işlədilməsi müşahidə olunur.
Qısacası, “dəstgirə” sözü, söz ehtiyatımızda az da olsa öz yerini saxlayan, köhnə və zəngin tarixə malik bir söz olub, əşyaların tutma hissəsini ifadə edir və ədəbi mətnlərdə daha çox poetik təsir yaratmaq məqsədilə istifadə oluna bilər.