Dərd-dil (farsca mənşəli) köhnəlmiş bir sözdür və "ürək dərdi", "sirr", "gizli kədər" və ya "iç dünyanın sirləri" mənalarını ehtiva edir. Sadəcə "ürək dərdi" demək kifayət deyil, çünki dərd-dil daha çox gizli, paylaşılmayan, bəlkə də utanc verici və ya açıqlamaqdan çəkindirilən kədərləri, qəm-qüssələri, hətta gizli arzuları və ya xəyalları ifadə edir. Bu, insanın iç dünyasının ən dərin qatlarında gizlənən hisslərin ifadəsidir.
Məşədi Qasımın Cəlil Məmmədquluzadənin əsərində dərddilini danışması, onun ən dərin hisslərini, gizli sirlərini paylaşdığını göstərir. Bu, etimadın, yalnız birinə etibar edib açılmanın simvoludur. Dərd-dil, yalnız sözlə ifadə olunan bir şey deyil, eyni zamanda üz ifadələrində, bədən dilində, səsin titrəməsində də özünü göstərən bir vəziyyətdir.
Müasir Azərbaycan dilində "dərd-dil" sözü nadir hallarda işlədilir, lakin ədəbi əsərlərdə köhnə dilin təsviri üçün istifadə olunur və zəngin məna çalarları ilə diqqət çəkir. Sözün köhnəlməsinə baxmayaraq, mənası və ifadə etdiyi hisslər bu gün də aktual olaraq qalır.