Dənəcikli sifəti, bir şeyin xırda dənələrə bənzər, xırda hissəciklərdən, qranullardan və ya nöqtələrdən təşkil olunduğunu bildirir. Bu dənələr həm gözlə görünən, həm də mikroskopik ölçüdə ola bilər. Məsələn, dənəcikli qum, dənəcikli şəkər və ya dənəcikli bir səth bu sifətin təsvir etdiyi hallara nümunədir.
Dənəcikli struktur, bir materialın görünüşünü və xüsusiyyətlərini müəyyən edir. Məsələn, dənəcikli bir toxuma daha kobud və ya pürüzlü ola bilər, halbuki incə dənəcikli bir toxuma daha hamar və yumşaq görünə bilər. Bu fərq, dənələrin ölçüsü və onların bir-birinə necə bağlanması ilə müəyyən olunur.
Dənəcikli sözü, həm təbii, həm də süni materiallara tətbiq oluna bilər. Təbii materiallarda dənəcikli struktur, geoloji proseslər və ya canlı orqanizmlərin fizioloji fəaliyyəti nəticəsində yaranır. Süni materiallarda isə dənəcikli struktur, istehsal prosesi zamanı, məsələn, toz və ya qranulların sıxılması və ya qatılaşması nəticəsində əmələ gəlir.
Elmi tədqiqatlarda, materialın dənəcikli strukturunun təhlili, onun mexaniki, fiziki və kimyəvi xüsusiyyətlərini müəyyən etmək üçün vacibdir. Dənəcikli strukturun ölçüsü və paylanması, materialın davamlılığı, möhkəmliyi və digər xüsusiyyətlərinə əhəmiyyətli dərəcədə təsir göstərir. Məsələn, betonun davamlılığı, onun dənəcikli strukturundan çox asılıdır.
Beləliklə, "dənəcikli" sadəcə "xırda dənələri olan" deyil, daha çox bir materialın daxili quruluşuna, onun görünüşünə, toxumasına və xüsusiyyətlərinə təsir edən bir struktur xüsusiyyətini bildirən zəngin mənalı bir termindir.