Defis (-), latın mənşəli bir söz olub, iki söz və ya söz hissələri arasında, həmçinin söz hecalarının sətirdən-sətrə keçməsi zamanı istifadə olunan kiçik bir xəttdir. Sadəcə bir yazım işarəsi olmaqdan kənara çıxan defisin əslində bir sıra vacib funksiyaları vardır.
Əsasən iki və ya daha artıq sözü birləşdirib, yeni bir mürəkkəb söz yaratmaq üçün işlədilir. Məsələn, "artıq-əskik", "bağ-bağat", "biləbilə" sözlərində olduğu kimi. Bu vəziyyətdə defis birləşdirilmiş sözün vahid bir leksik vahid olduğunu göstərir, hər bir hissənin ayrıca mənasını qoruyub saxlasa da, birlikdə yeni bir anlam yaradırlar.
Defis, sözün hecalarını sətirdən sətrə keçirmək zərurəti yarandıqda da istifadə olunur. Bu zaman sözün mənasını pozmadan və oxunuşunu çətinləşdirmədən hecaların ayrılmasını təmin edir. Həmin sətirdən-sətrə keçmə, sözün bütünlüyünü qoruyub saxlayır.
Maraqlı bir məqam odur ki, defisin istifadəsi dilin qrammatik quruluşunda da rol oynayır. Məsələn, bəzi hallarda mürəkkəb sifətlərdə və ya ədatlı söz birləşmələrində defisin olub-olmaması sözün mənasını dəyişə bilər. Ona görə də defisin düzgün istifadəsi yazının düzgünlüyünü və aydınlığını təmin edir.
Qısaca desək, defis sadəcə bir yazım işarəsi deyil, yazılı dilin quruluşunda və mənaların düzgün çatdırılmasında mühüm rol oynayan bir elementdir. Onun düzgün istifadəsi savadlı və aydın yazının əsas şərtlərindən biridir.