Daşquray sözü, Azərbaycan dilinin izahlı lüğətlərində sadəcə "palçıq və kirəcsiz hörülən alçaq daş divar" kimi tərif olunsa da, mənası daha zəngin və çoxşaxəlidir. Əslində, daşquray sadəcə bir divar deyil, əcdadlarımızın təbiətlə ahəngdar yaşam tərzini və inşaat sənətinin incəliklərini əks etdirən bir memarlıq elementidir.
Daşqurayların hörülməsində istifadə olunan daşlar, əsasən yaxın ərazidən toplanan, yerli materiallardır. Bu, həm inşaatın iqtisadi cəhətdən səmərəli olmasına, həm də ətraf mühitin qorunmasına xidmət edir. Palçıq və kirəcsiz hörülmə üsulu isə daşların bir-birinə möhkəm bərkidilməsini təmin edən, əsrlər boyu təcrübə ilə sınaqdan çıxmış bir texnikadır. Daşların ölçüləri və formaları müxtəlif ola bilər, bu da daşquraylara xüsusi bir estetik gözəllik bəxş edir.
Daşquraylar, əsasən bağların, bağçalardan və ya digər kiçik ərazilərin ətrafını əhatə etmək üçün istifadə olunur. Onların hündürlüyü adətən alçaq olur, lakin möhkəmliyi ilə seçilir. Bu alçaqlıq, ərazinin günəş şüalarından tam istifadə etməsinə və havalandırılmasına imkan verir. Eyni zamanda, daşquraylar həm dekorativ, həm də qoruyucu funksiyanı yerinə yetirir - ərazini heyvanlardan və ya digər təhlükələrdən qoruyur.
Daşqurayların hörülmə texnikası və istifadə olunan materiallar, coğrafi əraziyə və ənənələrə görə dəyişə bilər. Hər bir daşquray, özünəməxsus bir tarixə, bir hekayəyə malikdir. Beləliklə, daşquray sadəcə bir divar deyil, həm də milli memarlıq irsinin tərkib hissəsi, əcdadlarımızın zəhmətinin və bacarığının bir abidəsidir. Onların mövcudluğu, yerli inşaat ənənələrinin canlı şahididir və bu ənənələrin qorunub saxlanması vacibdir.