Daşqəlbli sifət olaraq əsasən "rəhmsiz, sərt, mərhəmətsiz" mənalarını ifadə edir. Bu söz, insanın duyğularının soyuqluğunu, hər hansı bir şəkildə zərər çəkmiş kəslərə qarşı duyğusuzluğunu və mərhəmətsizlik hissinin güclülüyünü vurğulayır. Ürəyinin daş kimi sərt və amansız olduğunu bildirir.
Daşqəlbli insan emosional bağlara qapılmaqda çətinlik çəkir, başqalarının acılarını anlamaqda və ya paylaşmaqda acizdir. Onların hərəkətləri və qərarları məntiq və öz maraqları əsasında qurulur, duyğular isə ikinci planda qalır. Bu sərtlik bəzən qətiyyət, prinsipialliq kimi müsbət cəhətlərlə əlaqələndirilə bilsə də, əsasən mənfi bir xüsusiyyət kimi qəbul edilir, çünki başqalarına qarşı duyğusuzluq və soyuqluq yaradır.
Sözün kökü "daş" sözündən götürülmüşdür və daşın soyuqluğu, sərtliyi və duyğusuzluğu ilə insanın ürəyinin vəziyyətinin müqayisəsi əsasında obrazlı bir təsvir yaradır. "Daşqəlbli" sözü ilə ifadə olunan duyğusuzluq, bəzən qorxu, təhlükəsizlik hissinin olmaması və ya uzun illər boyu yaşadığı sərt hadisələrin nəticəsi olaraq yaranmış bir müdafiə mexanizmi ola bilər. Ancaq bu, onun rəftarının məqbul olduğunu bildirmir.
Ədəbiyyatda və gündəlik nitqdə bu söz, duyğusuzluğun və amansızlığın ifadə olunmasında tez-tez istifadə olunur. Misal olaraq, verilmiş sitatda da olduğu kimi, daşqəlbli insanları tənqid edən, onların sərtliyini və rəhmsizliyini qınayan bir duyğu ifadə olunur: "Daşqəlbli insanları neylərdin, ilahi?! Bizdə bu soyuq qanları neylərdin, ilahi?!" Bu, daşqəlbliyin nə qədər mənfi bir keyfiyyət olduğunu vurğulayır və onların davranışlarını ilahi ədalətə sual edir.