Daşka (rus. да́шка) sözü Azərbaycan dilinə rus dilindən keçmiş bir termindir və əsasən "əlcəzaz" və ya daha geniş mənada "kiçik, əl ilə çəkilən yük arabası" mənasını verir. Əsasən daş, qum və s. kimi tikinti materiallarının, və ya digər ağır yüklərin qısa məsafələrə daşınmasında istifadə olunurdu.
Müasir Azərbaycan dilində az işlənsə də, tarixi kontekstdə, xüsusilə də sənaye və tikinti işlərinin aparıldığı ərazilərdə işlənmişdir. Məsələn, Mir Cəlal İbrahimovun əsərindəki nümunədə göstərildiyi kimi, Bibiheybət neft mədənlərində daşka ilə yük daşınması o dövrün ağır əmək şəraitini əks etdirir. Bu, daşkanın sadəcə bir nəqliyyat vasitəsi deyil, həm də o dövrün iqtisadi və sosial həyatının bir təcəssümü olduğunu göstərir.
Daşkanın konstruksiyası adətən sadə olurdu: iki kiçik təkərə, qısa bir oxa və yükləri daşımaq üçün bir platformasına malik idi. Adətən taxtadan hazırlanırdı və əl ilə çəkilirdi. Bəzən daha ağır yüklər üçün iki və ya daha çox işçinin birlikdə çəkməsi tələb olunurdu. Daşkanın ölçüləri və yük tutumu dəyişkən idi, əsasən daşınacaq yükün miqdarından asılı olaraq müəyyən edilirdi.
Beləliklə, "daşka" sözü sadəcə bir "əl arabası" deyil, keçmişin ağır əməyini, sadə texnologiyalarını və həyat tərzinin bir parçasını özündə əks etdirən maraqlı bir leksik vahiddir. Onun istifadəsi, Azərbaycan ədəbiyyatında tarixi kontekstin canlandırılmasında əhəmiyyətli rol oynayır.