Daşgərdişi sözü, Azərbaycan dilinin zəngin memarlıq leksikasından bəhrələnən bir termindir. Sadəcə "hörülən daş və kərpiclər arasındakı məsafə" kimi tərif edilməkdən daha çox mənaya malikdir. Bu məsafənin ölçüsü, tikilinin növü, daş və kərpicin ölçüləri, hətta memarın estetik baxışı kimi amillərdən asılı olaraq dəyişir.
Daşgərdişi, divarın möhkəmliyini və istiliyin keçiriciliyini tənzimləyən əhəmiyyətli bir amildir. Daha geniş bir daşgərdişi, divarın daha yaxşı istilik izolyasiyasına malik olmasını təmin edir, yaz aylarında sərinlik, qış aylarında isə istilik saxlamağa kömək edir. Ancaq bu məsafənin çox böyük olması da divarın davamlılığına mənfi təsir göstərə bilər. Buna görə də daşgərdişinin ölçüsü memarlıq təcrübəsinə əsasən diqqətlə seçilir.
Tarixi abidələrimizdə müşahidə olunan daşgərdişlərinin ölçüləri, o dövrün tikinti texnologiyaları, istifadə olunan materiallar və memarlıq üslubları haqqında qiymətli məlumatlar verir. Beləliklə, daşgərdişi sadə bir məsafə deyil, həm də tarixi bir iz, memarlıq sənətinin bir detalıdır. Hətta bəzi hallarda, daşgərdişin içərisinə müxtəlif izolyasiya materialları yerləşdirilərək, tikilinin enerji səmərəliliyi artırıla bilər.
Qısacası, daşgərdişi, bir divarın konstruksiyasında sadə bir boşluqdan çox daha əhəmiyyətli bir elementdir. O, həm tikilinin funksional xüsusiyyətlərinə, həm də estetik görünüşünə təsir göstərir və tarixi memarlığın zənginliyini əks etdirir.