Darürəklilik, öz mənfəətini düşünməkdən, başqalarının rifahını və xoşbəxtliyini qəbul etməkdən aciz qalmaq halıdır. Yalnız özünün rifahını, maddi və mənəvi faydasını önə çəkmək, başqalarının ehtiyaclarını və istəklərini görməməzlikdən gəlmək, hətta onlara qarşı pis niyyət bəsləmək kimi təzahür edə bilər.
Bu anlayış xudpəsəndliklə sıx bağlıdır. Xudpəsənd insan özünü hər şeydən üstün tutar, başqalarının fikirlərini və hisslərini əhəmiyyətsiz sayar. Darürəklilik isə bundan bir addım daha irəliyə gedərək, özünə qazanc gətirməyən hər hansı bir fəaliyyətə, hətta başqasının xoşbəxtliyinə belə qarşı çıxa bilər. Paxıllıq isə darürəkliliyin ən aşkar əlamətlərindən biridir; başqasının müvəffəqiyyətinə, var-dövlətinə, xoşbəxtliyinə dözməmək, bu uğurların özünə dəyməməsinə görə kədər hissi keçirmək.
Darürəklilik sosial əlaqələri zəiflədir, insanları bir-birindən uzaqlaşdırır. Belə insanlar tez-tez qarşılaşdıqları çətinliklərdə köməyə ehtiyac duyurlar, ancaq özünəməxsus həddindən artıq özünəməxsusluğu səbəbindən kömək əldə etməkdə çətinlik çəkirlər. Çünki onlar ətrafdakılardan həmişə bir şey gözləyirlər, amma verməyə hazır deyillər.
Tarix boyu darürəkliliyin fərdi və sosial səviyyədə yaratdığı mənfi təsirlərə çoxlu sayda nümunə göstərmək olar. Bu xüsusiyyət savaşlara, zülmə, ədalətsizliyə və bir çox başqa problemlərə səbəb ola bilər. Darürəkliliyin əksinə olaraq, səxavət, empatiya və başqalarına qarşı anlayışlı olmaq cəmiyyətin sağlam və inkişaf etməsi üçün çox vacibdir.