Dağ-dağ2 sifəti iki əsas mənada işlənir: birincisi, həqiqi mənada, yəni çox isti, qaynar deməkdir. Misal üçün, "Dağ-dağ su" ifadəsi suyun qaynama nöqtəsinə çox yaxın olduğunu, hətta qaynadığını göstərir. Bu mənada sözün təsviri gücü hiss olunur, suyun qaynar halını sanki dağlar qədər böyük, güclü və təsirli bir şəkildə təsvir edir.
İkinci mənası isə məcazi mənadadır və çox dərdli, əzablı, qəmli halı ifadə edir. "Ana yalqız dayanıb; Ananın qəlbi dağ-dağ" misalında olduğu kimi, burada "dağ-dağ" sözü ananın iç dünyasının çox ağır, dərin bir kədərə, qəmə büründüyünü, sanki qəlbinin dağlar kimi böyük bir ağırlıqla dolduğunu bildirir. Bu məcaz, qəmin və dərdin şiddətini və dərinliyini vurğulamaq üçün istifadə olunur. Qəm və əzabın ölçüsü və gücü dağların həcmi və möhtəşəmliyi ilə müqayisə olunaraq daha aydın şəkildə təsvir edilir. Bu, ədəbi dil üçün xarakterik olan təsvir vasitələrindən biridir.
Beləliklə, "dağ-dağ" sözü həm fiziki bir hadisəni (qaynar suyu), həm də mənəvi bir vəziyyəti (dərin kədəri) ifadə etmək qabiliyyətinə malikdir. Bu, sözün ifadə qüvvəsini və zəngin leksik imkanlarını nümayiş etdirir.