Çörəkverməz sifəti, əsasən Azərbaycan dilində xəsis və ya simici insanları təsvir etmək üçün işlədilən bir ifadədir. Lüğətlərdə sadəcə "xəsis" və ya "simic" kimi tərcümə olunsa da, bu sözün arxasında daha dərin bir məna və rəngarənglik gizlənir.
Çörəkverməzlik, sadəcə pul və ya mal-mülkdən qənaət etmək deyil, həm də insanlıqdan, mərhəmət və xeyirxahlıqdan məhrum olmaq deməkdir. Bu söz, "çörək" kimi həyatın əsas təməlini təmsil edən bir simvolu istifadə edərək, bu insanın hətta ən zəruri ehtiyacları olanlara belə kömək etməkdən imtina etdiyini vurğulayır. Beləliklə, "çörəkverməz" sadəcə bir iqtisadi xarakteristikadan çox, etik və mənəvi bir nöqsanı ifadə edir.
Əbdül Kərim Kürçaylının misalında da görüldüyü kimi, çörəkverməzlər cəmiyyətdə asanlıqla tanınırlar. Onların xəsis və simic xüsusiyyətləri, həm də dəyişkən mənəviyyatı və etibarsızlığı ilə əlaqələndirilir. Bu, sözün təkcə maddi ehtiyaclara deyil, həm də mənəvi və əxlaqi dəyərlərə olan laqeydliyini göstərir.
Ümumiləşdirərək demək olar ki, "çörəkverməz" sözü, xəsislik və simicliyin daha geniş və emosional bir ifadəsidir. O, bu xüsusiyyətlərin cəmiyyətdə yaratdığı mənfi təsiri və insan münasibətlərinə olan təsirini də özündə əks etdirir. Bu ifadənin istifadəsində, sadəcə iqtisadi mənada deyil, həm də sosial və mənəvi aspektlər nəzərə alınmalıdır.