Çoxmövzululuq, bir elmi işin, ədəbi əsərin və ya hər hansı bir digər yaradıcılıq məhsulunun bir neçə və ya çoxlu mövzunu eyni zamanda əhatə etməsidir. Bu, həm müsbət, həm də mənfi cəhətləri olan bir xüsusiyyətdir. Müsbət cəhətlərindən biri, əsərin daha zəngin və çoxşaxəli olmasına, müxtəlif aspektləri əhatə etməsinə və daha geniş bir auditoriyaya müraciət etməsinə imkan verə bilməsidir. Məsələn, tarixi bir hadisəni araşdıran bir kitab, həm siyasi, həm iqtisadi, həm də sosial aspektlərini əhatə edərək daha dolğun bir təsvir yarada bilər.
Lakin, çoxmövzululuq eyni zamanda mənfi nəticələrə də səbəb ola bilər. Əgər mövzular bir-biri ilə kifayət qədər əlaqələndirilməzsə və ya hər bir mövzuya kifayət qədər vaxt və diqqət ayrılmazsa, əsər səthi və dağınıq görünə bilər. Oxucu və ya dinləyici əsas ideyanı itirib qalabilir, mövzular arasında əlaqəni görə bilməyə bilər və nəticədə əsərin mənasını tam qavraya bilməz. Bu xüsusilə elmi işlərdə çox aktual olub, çoxmövzululuq elmi işin dəqiqliyini, dərinliyini və etibarlılığını azalda bilər. Elmi bir işdə müxtəlif mövzuların qarışdırılması, tədqiqatın səthi və sistemsiz aparılmasına işarə edə bilər. Bu da nəticədə yanlış nəticələrə və səhv təfəkkürə gətirib çıxara bilər.
Ona görə də, "çoxmövzululuqla mübarizə" anlayışı əsasən elmi işlərdəki yarıtmız əlaqələndirilmənin nəticəsində yaranan bu mənfi cəhətlərlə mübarizəni ifadə edir. Yaxşı yazılmış və tədqiq edilmiş bir işdə mövzular arasında məntiqi bir əlaqə olmalıdır, hər bir mövzu digərinə dəstək olmalı və əsərin ümumi məqsədinə xidmət etməlidir. Çoxmövzululuqla mübarizə, yazı və ya tədqiqat prosesində mövzuların diqqətlə seçilməsi, onlar arasında aydın əlaqələrin qurulması və hər bir mövzunun tam və dərin şəkildə araşdırılması ilə mümkün olur.