Çilovçu: Tarixin tozlu səhifələrindən gələn bu söz, keçmişin dadlı və ətirli bir parçasını özündə əks etdirir. Sadəcə "çilov bişirib satmaqla məşğul olan adam" deyə tərif etmək, çilovçunun əsl mahiyyətini tam əks etdirmir. O, yalnız bir aşpaz deyildi; həm də öz sənətinin ustası, bir növ kulinar sənətinin canlı nümayəndəsi idi.
Çilov, Azərbaycan mətbəxinin ənənəvi və sevilən yeməklərindən biri olub, un, su və ədviyyatlardan hazırlanan xüsusi bir növ yastı çörəkdir. Çilovçunun əsas vəzifəsi isə bu dadlı yeməyi ən yaxşı şəkildə bişirib, müştərilərə təqdim etmək idi. Bu, sadəcə bir peşə deyildi; həm də bir sənət, ustalıq tələb edən bir iş idi. Çilovçunun bacarığı, bişirdiyi çilovun dadında, qoxusunda və görünüşündə öz əksini tapırdı.
Təsəvvür edin: küçələrdə yayılan ədviyyatlı çilovun ətri, isti sobada qızaran çilovların çıxışığı, səbirli əllərlə yaranan bu dadlı yeməyin gözəl görünüşü… Bütün bunlar çilovçunun ustalığını, həmin dövrün mətbəx mədəniyyətinə verdiyi töhfəni göstərir. Molla Nəsrəddin kimi ədəbiyyat nümunələrində adı keçən çilovçu, sadəcə bir peşə sahibi deyil, həm də o dövrün sosial həyatının bir hissəsidir; hətta əsərlərdə onun vasitəsilə həmin dövrün həyat tərzinə, adət-ənənələrinə işarələr verilə bilir.
Beləliklə, "çilovçu" sözü, sadə bir ifadənin xaricində, keçmişin zəngin mətbəx mədəniyyətinə, ustalıq və sənətkarlığa, hətta sosial həyata aid bir pəncərədir. Bu sözün arxasında, hər birimizin dadmaq istəyəcəyi dadlı çilovlar və maraqlı hekayələr gizlənir.