Çıldaqlama sözü "çıldaqlamaq" felindən törəmiş isimdir. "Çıldaqlamaq" isə öz-özünə danışmaq, səssizcə, öz-özünə pıçıldamaq, dəli kimi danışmaq mənalarını verir. Beləliklə, çıldaqlama, əsasən, öz-özünə, səssiz və ya yüngül səslə söylənən sözlər, pıçıldanmalar, və ya ağıl balanının pozulduğunu göstərən, dəlivari danışıq kimi təsvir edilə bilər.
Çıldaqlamanın mənası kontekstdən asılı olaraq fərqli çalarlar da daşıya bilər. Məsələn, bir insanın şiddətli əsəbləşməsi zamanı öz-özünə dedikləri də çıldaqlama adlandırıla bilər. Bu halda çıldaqlama, daxili narahatlığın, qorxunun və ya qəzəbin ifadəsinə çevrilir. Yaxud da, özünə məxsus bir dünyada yaşayan, reallıqdan uzaqlaşmış bir insanın səssiz danışıqları da çıldaqlama kimi qəbul edilə bilər. Bu baxımdan, çıldaqlama yalnız "dəlilik"lə əlaqələndirilməməlidir; o, həm də, daxili aləmin gizli əks-sədasıdır.
Ədəbiyyatda çıldaqlama, qəhrəmanın psixoloji vəziyyətini ifadə etmək üçün, onun daxili münaqişələrini, tənha duyğularını və gizli düşüncələrini oxucuya çatdırmaq üçün istifadə oluna bilər. Çıldaqlama vasitəsilə yazıçılar, personajlarının daxili aləminə dərin bir nüfuz edərək, onların hərəkətlərinin səbəblərini daha aydın şəkildə izah edə bilirlər. Beləliklə, çıldaqlama, sadəcə bir dil hadisəsi deyil, həm də güclü bədii ifadə vasitəsidir.
Qısacası, çıldaqlama öz-özünə, adətən yüngül səslə danışmaq kimi sadə bir məna daşısa da, kontekst və ədəbi istifadə olunduğu yerlərdə daha dərin mənalar kəsb edərək psixoloji və bədii ifadənin güclü bir alətinə çevrilir.