Çığırğan sifəti, əsasən, səs-küyə, bağıra-bağıra danışmağa meylli olan insanları təsvir etmək üçün işlədilir. Lüğətdəki "çox çığıran; çığırmağa, bağırmağa, qışqırmağa adət etmiş" tərifi əsas xüsusiyyəti vurğulayır, ancaq bu sözün ifadə etdiyi emosional və davranışsal nüansları tam əhatə etmir.
Bir çığırğan insan sadəcə səsi uca olan biri deyil; o, həm də öz fikirlərini, istəklərini və ya narazılığını ifadə etmək üçün yüksək səsdən istifadə etməyə meyllidir. Bu, müxtəlif səbəblərdən irəli gələ bilər: həddindən artıq emosionallıqdan, ətraf mühitin səs-küy səviyyəsinə uyğunlaşmaq cəhdindən və ya diqqət cəlb etmək istəyindən. Bəzən çığırğanlıq qəzəb, qorxu və ya həyəcan kimi güclü duyğuların təzahürüdür.
Çığırğanlığın səbəbləri nə olursa olsun, bu xüsusiyyət ətrafdakılar tərəfindən müsbət qarşılanmır. Çığırğan insanlar tez-tez ətrafındakıları narahat edir, qıcıqlandırır və hətta qorxudur. Onların ünsiyyət tərzi anlaşılmazlığa və münaqişələrə səbəb ola bilər. Beləliklə, "çığırğan" sözü sadəcə bir səs xüsusiyyətini deyil, həm də sosial və ünsiyyət bacarıqları ilə bağlı müəyyən çatışmazlığı ifadə edir.
Maraqlı bir məqam odur ki, "çığırğan" sözü bəzən məcazi mənada da işlədilir. Məsələn, "çığırğan rənglər" ifadəsi çox parlaq, gözü qamaşdıran rəngləri təsvir edə bilər. Bu, sözün səs gücü ilə bağlı əsas mənasından irəli gələn bir məcazdır.
Nəticə etibarilə, "çığırğan" sözü sadə bir tərifə sığmayan, mürəkkəb sosial və psixoloji mənaları özündə ehtiva edən bir termindir.