Çarıqçılıq, köhnəlmiş bir termin olaraq, çarıqların istehsalı və onlarla bağlı bütün prosesləri əhatə edən bir sənət, iş və peşəni ifadə edir. Sadəcə çarıq düzəltməkdən daha geniş bir mənaya malikdir. Bu, çarıq düzəltmək üçün lazım olan xammalın toplanması, emalı, müxtəlif növ çarıqların dizaynı, istehsalı, təmiri və hətta satışı da daxil olmaqla, bütün zəncir boyu fəaliyyətləri özündə cəmləşdirir.
Çarıqçılıq, Azərbaycanın zəngin sənətkarlıq ənənələrinin tərkib hissəsi olub, nəsildən-nəsil ötürülən sirlərə, bacarıqlara və xüsusi üsullara əsaslanırdı. Hər bir çarıqçı ustalıqla müxtəlif materiallardan - dəri, parça, ağac və s. istifadə edərək, həm dəbə uyğun, həm də ayağa rahat olan ayaqqabılar yaradırdı. Onların əl işləri bədii dəyərə malik idi və bəzən mürəkkəb naxışlarla, bəzəklərlə zənginləşdirilirdi.
Çarıqçılığın inkişafı və tənəzzülü, əsasən, texnoloji inkişaf və bazar iqtisadiyyatının təsirləri ilə bağlıdır. Sənaye istehsalının genişlənməsi ilə çarıqların kütləvi istehsalı başlamış və əl istehsalı geriləməyə məruz qalmışdır. Bu gün çarıqçılıq, daha çox tarixi bir sənət kimi qorunur və bəzi sənətkarlar tərəfindən ənənəvi üsulların davam etdirilməsi üçün həyata keçirilir. Lakin, bəzi hallarda, bu sənətin müasir dizayn və materiallarla birləşdirilməsi yeni və maraqlı nəticələr verə bilər.
Beləliklə, çarıqçılıq, sadəcə bir peşə olmaqdan kənara çıxaraq, Azərbaycan mədəniyyətinin və sənətkarlıq tarixinin ayrılmaz bir parçası kimi öz əhəmiyyətini qoruyub saxlayır.