Çaxış sözü Azərbaycan dilində əsasən iki mənada işlənir: birincisi, çaxmaq işi, çaxma kimi, yəni bir şeyin ani, güclü, qısa müddətli parıltı və səs ilə müşayiət olunan partlaması və ya yanması; ikincisi isə, daha geniş mənada, göy gurultusu və şimşək ilə müşayiət olunan hava hadisəsi kimi başa düşülür.
Bədii ədəbiyyatda isə çaxış daha çox simvolik mənalar da daşıyır. Bədii təsvirlərdə çaxış sadəcə bir təbii hadisə deyil, həm də güc, qüvvət, qəzəb, təbii qüvvələrin əzəməti, hətta ilahi qüdrət simvolu kimi təsvir oluna bilir. Misal üçün, Bəxtiyar Vahabzadənin "O, göylərin şimşəyi; Yerlərin üsyanıdır; İldırım çaxışıdır" misalında çaxış, qüvvətli, qorxulu və eyni zamanda həyranedici bir təbiət hadisəsi kimi deyil, daha böyük bir hadisənin, üsyanın, dəyişikliyin simvolu kimi təqdim olunur.
Çaxışın fonetik tərkibi də maraqlıdır. Kəskin və güclü səsi özündə əks etdirən "çax" söz kökünün "ış" əlavəsi ilə əmələ gəlmiş "çaxış" sözü, həm sözün mənasını, həm də hadisənin səs-küyünü, dinamizmini daha aydın şəkildə təsvir edir. Bu cür səs təqlidi sözlər dilin ifadə imkanlarını zənginləşdirir və oxucuya daha canlı təəssürat yaradır.
Beləliklə, "çaxış" sözünün mənası sadəcə bir lüğət tərifi ilə məhdudlaşmır. O, həm təbii hadisəni, həm də bədii təsvirdə müəyyən bir simvolik mənanı ifadə edir və dilin ifadə vasitələrinin zənginliyini nümayiş etdirir.