Cəngəl (fars mənşəli) sözü sıx, qalın ağac və kol bitkiləri ilə örtülü, keçilməz və ya çətin keçilən ərazini ifadə edir. Otlar, kollar və ağacların sıx bitməsi səbəbindən günəş işığı yerə az düşür, bu da ərazinin rütubətli və kölgəli olmasına səbəb olur. Cəngəlliklər müxtəlif növ heyvanlara sığınacaq və yaşayış yeri təşkil edir.
Cəngəlliyin təsviri ədəbiyyatda və xalq yaradıcılığında tez-tez rast gəlinir. Qaranlıq, sirli və təhlükəli yer kimi qələmə verilən cəngəlliklər, bəzən də gizli sirlərə və nadir bitkilərə ev sahibliyi edən mistik məkanlar kimi təsvir olunur. "Cəngəl də özünü bağ sanar" atalar sözü isə öz imkanlarını şişirtməyi, öz əhəmiyyətini həddən artıq qiymətləndirməyi ifadə edir; kiçik və əhəmiyyətsiz bir şeyin özünü böyük və əhəmiyyətli kimi göstərməsinə işarə edir.
Coğrafi baxımdan, cəngəllik anlayışı meşəliklərdən fərqlənir. Meşəliklər daha düzən və nizamsız bir şəkildə bitən ağaclardan ibarət ikən, cəngəlliklər adətən daha sıx, daha keçilməz və daha çox kol və ot örtüyünə malikdir. Cəngəlliklər bəzən bataqlıq ərazilərlə də əlaqələndirilə bilər.
Ümumiyyətlə, "cəngəl" sözü təkcə bitki örtüyünü deyil, həm də ərazinin keçilməzliyini, qaranlıq və sirli atmosferini, həmçinin orada yaşayan canlıları özündə əks etdirən geniş mənalı bir termindir.