Cəhrəçi sözü köhnə Azərbaycan dilində işlənmiş bir termindir və əsasən başqalarının (əsasən də ev heyvanlarının) cəhrəsində yun əyirən şəxsi bildirir. Bu məşğuliyyət əvvəllər kənd təsərrüfatının ayrılmaz hissəsi olmuş, xüsusilə də qoyunçuluqla məşğul olan ailələr üçün əhəmiyyətli rol oynamışdır.
Cəhrənin özünün nə olduğunu açıqlamaq vacibdir. Cəhrə, qoyunların və ya digər heyvanların yununu saxlamaq üçün istifadə olunan, ümumiyyətlə taxtadan düzəldilmiş bir növ qutu və ya səbətdir. Cəhrəçi isə bu cəhrənin ətrafında oturaraq, əlindəki alətlərlə yunları diqqətlə ayırır, təmizləyir və əyirdi. Bu proses, yundan iplik hazırlanması üçün önəmli bir mərhələ idi və cəhrəçinin bacarığı və təcrübəsi yüksək keyfiyyətli iplik əldə edilməsində həlledici rol oynayırdı.
Cəhrəçi peşəsi, texnologiyanın inkişafından əvvəl, kənd həyatında mühüm iqtisadi və sosial əhəmiyyətə malik idi. Ailənin gəlirinə töhfə verməklə yanaşı, cəhrəçi eyni zamanda ailə üzvləri ilə birlikdə işləmək, qarşılıqlı əməkdaşlıq və sosial əlaqələrin qurulmasına da imkan yaradırdı. Bu peşənin tarixi kökləri dərindir və o, Azərbaycanın kənd mədəniyyətinin bir parçası kimi xatırlanır.
Müasir dövrdə cəhrəçi peşəsi demək olar ki, tamamilə yox olmuşdur. Sənaye miqyasında yun emalı müəssisələri əl əməyini əvəz etmiş, lakin cəhrəçi sözü tarixi bir termin kimi Azərbaycan dilinin lüğətində öz yerini saxlamaqdadır və keçmiş həyat tərzinin bir göstəricisi kimi ədəbiyyatda, etnoqrafiya araşdırmalarında və tarixi tədqiqatlarda rast gəlmək mümkündür.