Cangüdazlıq sözü, köhnə Azərbaycan dilində "can yandıranlıq", "canı yananlıq" və ya daha geniş mənada "fədakarlıq" mənalarını ifadə edir. Bu, sadəcə öz canını qurban vermək deyil, həm də sevgisi, vəfası, məhəbbəti naminə hər cür çətinliyə, əziyyətə və təhlükəyə sinə gərmək, özünü tamamilə başqasına həsr etmək deməkdir.
Sözün kökü olan "can" həyatın, varlığın, ruhun simvolu olub, "güdazlıq" isə əzab çəkmək, yanmaq, əziyyətə düşmək mənasını verir. Beləliklə, cangüdazlıq, öz canını əzablara, əziyyətlərə məruz qoymaq, hətta qurban vermək üçün hazırlıq və istək deməkdir. Bu, yalnız fiziki qurban vermək mənasını daşımaqla kifayətlənmir; əmən, məsuliyyət, sədaqət və vəfa üzründə özünə qoyulan hər cür məhdudiyyətə və əziyyətə səbir və dözümlə yanaşmaq mənasını da ehtiva edir.
Misal olaraq verilən "Şərm eylə bu eşqbazlıqdan; Bifaidə cangüdazlıqdan" beytində cangüdazlıq, faydasız, nəticəsiz qalan, yalnız əzab və əziyyət gətirən bir eşqə olan fədakarlığın ifadəsidir. Yəni, burada sevgili üçün çəkilən əziyyətin qiymətləndirilməməsi və nəticəsiz qalması vurğulanır.
Cangüdazlıq anlayışı, dərin məna və duyğu dolu bir söz olub, qəhrəmanlıq, şücaət və vəfa ilə yanaşı, həm də özünü tamamilə başqasına həsr etmək, onun xoşbəxtliyi üçün hər şeydən keçmək deməkdir. Bu mənada cangüdazlıq həm müsbət, həm də mənfi kontekstlərə malik ola bilər; çünki bəzən bu fədakarlıq özünü qurban verməyə, hətta məhv olmaya gətirib çıxara bilər.