Cahiliyyə (ərəbcədən: جاهلية - cāhiliyya) termini, İslam öncəsi Ərəbistan yarımadasındakı dövrü təsvir etmək üçün istifadə olunur. Bu dövr, İslam dininin gəlişindən əvvəlki müddəti əhatə edir və ümumiyyətlə, cəhalət, əxlaqsızlıq, bütpərəstlik və qanunsuzluqla xarakterizə olunur. Lakin bu sadə təsvir, həqiqəti tam əks etdirmir.
Cahiliyyə dövrü, monolitik və vahid bir mədəniyyət olaraq deyil, müxtəlif qəbilələr, qruplar və sosial strukturların mövcud olduğu mürəkkəb bir dövrdür. Bu qrupların özünəməxsus adət-ənənələri, qanunları və inancları var idi. Bəzi qəbilələr daha inkişaf etmiş sosial təşkilata malik idilər, ticarətlə məşğul olurdular, yazılı ədəbiyyata sahib idilər. Digərləri isə köçəri həyat tərzi sürürdülər, əsasən maldarlıqla məşğul olurdular və daha primitiv sosial strukturlara malik idilər.
Cahiliyyə dövrünün ən xarakterik cəhətlərindən biri də bütpərəstlik idi. Ərəblər müxtəlif tanrı və tanrıçalara sitayiş edirdilər və Kaba kimi müqəddəs yerlərə ziyarət edirdilər. Lakin bu bütpərəstlik, sadəcə bütlərə tapınmaqdan daha çox idi; o, qəbilə münasibətləri, sosial iyerarxiya və siyasi güc ilə sıx bağlı idi. Bütlər, qəbilənin müdafiəçisi və qoruyucusu kimi qəbul edilirdi.
Cahiliyyə dövrü, eyni zamanda, şifahi ədəbiyyatın, xüsusilə də şeirin çiçəkləndiyi bir dövr idi. Bu şeirlər, həm o dövrün sosial-mədəni həyatını, həm də insanın duyğu və düşüncələrini əks etdirir. Bu şeirlər, İslamdan sonrakı dövrlərdə də qorunub saxlanılmış və ədəbiyyat tarixində əhəmiyyətli yer tutur.
Beləliklə, "Cahiliyyə" termini sadəcə "cəhalət" kimi tərcümə edilməməlidir. Bu termin, İslam öncəsi Ərəbistan yarımadasının mürəkkəb və çoxşaxəli tarixini, sosial-mədəni quruluşunu, əxlaqi və dini baxışlarını əhatə edən bir dövrü təsvir edir. Bu dövr, həm öz müsbət, həm də mənfi cəhətləri ilə İslam tarixinin və Ərəb mədəniyyətinin formalaşmasında mühüm rol oynamışdır.