Cadugər sözü fars mənşəli olub (جادوگر), sehr və ovsunla məşğul olan şəxsi ifadə edir. Lüğətlərdə sadəcə "sehrbaz" və ya "ovsunçu" kimi tərcümə edilməsinə baxmayaraq, cadugərin mahiyyəti daha çox qatlı və maraqlıdır.
Tarix boyu müxtəlif mədəniyyətlərdə cadugər obrazı fərqli şəkildə təsvir olunmuşdur. Bəzən qorxunc, pis niyyətli bir varlıq, bəzən isə müdrik, təbiətin qüvvələrini idarə edə bilən bir şəxs kimi qələmə verilmişdir. Onların qabiliyyətləri əfsanələr və inanclar vasitəsilə nəsildən-nəsilə ötürülmüş, bəzən müsbət, bəzən isə mənfi kontekstdə istifadə olunmuşdur. Belə ki, cadugərlər həm xəstəlikləri müalicə edə bilən şəfa verənlər, həm də bədbəxtlik gətirən, pis ruhlarla əlaqəli şəxslər kimi qəbul edilmişlər.
Cadugərlik, əslində, qədim dövrlərdən bəri mövcud olan və təbiətin sirrlərini dərk etməyə çalışan bir növ "elm" kimi də qiymətləndirilə bilər. Otlar, bitkilər, minerallar və digər təbii maddələrin müalicəvi xüsusiyyətlərindən istifadə edən cadugərlər, bu bilikləri öz sehrləri ilə birləşdirərək müxtəlif məqsədlər üçün istifadə edirdilər. Bu səbəbdən də cadugərlik anlayışı sadəcə sehrbazlıqla məhdudlaşmır, həm də geniş miqyaslı təcrübə və bilik sistemini əhatə edir.
Ədəbiyyatda və folklor əsərlərində cadugərlər tez-tez maraqlı və sirli personajlar kimi təsvir olunurlar. Onların qüvvələri, bacarıqları və həyat tərzi həmişə oxucuları və tamaşaçıları cəlb etmişdir. "Dostəli dərvişə" misalında qeyd edildiyi kimi, bəzi cadugərlik sirləri əlçatmaz və anlaşılamaz olaraq qalır, bu da onların ətrafında daha da sirr və maraq yaradır.