Buxarı – Azərbaycan evlərinin ənənəvi istilik və işıq mənbəyi olan, divar içərisinə hörülmüş ocaqdır. Sadəcə bir ocaq deyil, əslində, ev həyatının, ailənin isti və rahat atmosferinin simvoludur. Qış gecələrində buxarının təravətli istisi və odunun çatırtısı, evə xüsusi bir rahatlıq və sülh bəxş edərdi.
Buxarının tikintisi diqqət və ustalıq tələb edirdi. Usta peşəkarlar tərəfindən divarın içərisinə hörülən bu ocaq, ətraf mühitin temperaturunu tənzimləmək üçün xüsusi şəkildə dizayn edilirdi. Düzgün tikilmiş bir buxarı, otağı effektiv şəkildə isitməklə yanaşı, bacadan çıxan tüstünün evə daxil olmasının qarşısını alırdı.
Buxarının ətrafı tez-tez xalçalar, pərdələr və digər ev əşyaları ilə bəzədilirdi. Odun alovunun əks olunması bu bəzək əşyalarına rəngarəng bir parıltı verir, evə xüsusi bir gözəllik qatırdı. Yuxarıda verilən misalda olduğu kimi, "Buxarı çırtaçırt yanır, işığı divarların tutqun rəngli naxışlarına, əlvan pərdələrə və xalılara düşürdü" cümləsi, buxarının yaratdığı isti və rahat atmosferi, eyni zamanda, evdəki gözəllik və rahatlıq hissini gözəl şəkildə əks etdirir.
Buxarı sadəcə bir istilik mənbəyi deyildi; o, həm də ailənin toplaşdığı, söhbət etdiyi, hekayələr danışdığı bir mərkəz idi. Odun yanmasının səsi və istiliyi, ailə üzvləri arasında möhkəm bir bağlılıq və isti münasibətlərin yaranmasına kömək edirdi. Bu baxımdan, buxarı Azərbaycan mədəniyyətinin ayrılmaz bir hissəsi və tarixi keçmişinə dair dəyərli bir irs kimi qalmaqdadır.