Boynuyoğun sifəti və isim kimi işlənən bir sözdür. Əsas mənası "boynu normal haldan qalın, iri olan" deməkdir. Bu, sözün həqiqi, fiziki təsviridir. Boynuyoğun bir insanın boyunun qalınlığının əzələ kütləsindən, piy toxumasından və ya sümük quruluşundan qaynaqlana bilər. Bu xüsusiyyət, adətən, gözə çarpan və fərqləndirici bir xarici görünüşə səbəb olur.
Lakin "boynuyoğun" sözünün daha maraqlı və geniş mənası məcazi işlənməsindədir. Bu mənada "boynuyoğun" zəhmətsiz, asandan yaşayan, başqalarının hesabına yaşayan, müftəxor, tüfeyli və istismarçı insanları ifadə edir. Bu insanları "boynuyoğun" adlandırmaqda, onların öz zəhməti ilə deyil, başqalarının əməyinin bəhrəsindən, hətta istismarından faydalanaraq rahat həyat sürmələri nəzərdə tutulur. Onların "qalın boynu", öz məsuliyyətlərindən yayınma, əmək sərf etməmə və haqsız əldə etdiklərinə görə peşman olmaması kimi keyfiyyətlərlə əlaqələndirilir.
Beləliklə, "boynuyoğun" sözü həm fiziki, həm də mənəvi bir xarakteristikadır. Fiziki mənası aydın və sadə olsa da, məcazi mənası daha çox təhkiyəvi və dəyərləndirici xarakter daşıyır, həmsöhbətdə mənfi bir təəssürat yaradır və tənqid ifadə edir. Sözün bu iki müxtəlif mənasının müqayisəsi onun semantik zənginliyini və dilin ifadə imkanlarını göstərir.