Bizləmə: "Bizləmək" felindən törəmiş isim. Sözün əsas mənası qəfil, birdən-birə və qısa müddətə davam edən güclü, səs-küylü hərəkət, qışqırıq, bağırış və ya fəryad deməkdir. Bu, sadəcə “bağırmaq”dan fərqli olaraq, daha çox qorxu, qıcıqlanma, həyəcan və ya kədər ifadə edən, bir qədər səssiz, iti və dərin bir ton ilə səslənməni ifadə edir.
Misal olaraq, verilən cümlədəki "uşaqların bağırtısından və bizləməsindən" ifadəsi uşaqların səs-küylü, qarışıq və bir-birinə qarışan səslərini, həm də onların qəfil və qısa müddətli fəryadlarını ifadə edir. Sadəcə "bağırtı" sözü bu qarışıq və bir az da qorxulu təsiri tam əks etdirə bilməzdi.
Bizləmə, həmçinin heyvanlarda da müşahidə oluna bilər. Məsələn, bir it düşmən qarşısında qorxu hissi ilə bizləyə bilər. Bu halda bizləmə, qorxu, təhlükə və ya əsəbiliyin səs ifadəsi kimi başa düşülür. Lüğətlərdə tez-tez bu mənası tam əhatə olunmasa da, kontekstə əsasən sözün mənasını daha dəqiq anlamaq mümkündür.
Ümumiyyətlə, "bizləmə" sözü daha çox folklor ədəbiyyatında, xalq nağıllarında və köhnə əsərlərdə rast gəlinir. Müasir Azərbaycan dilində istifadə tezliyi az olsa da, mənasını bilmək ədəbiyyatı daha dərindən anlamaq üçün faydalıdır. Sözün zənginliyi və kökləri dilin tarixi inkişafını öyrənmək üçün də əhəmiyyətlidir.