Bizəban (fars. بی زبان) sözü Azərbaycan dilinə fars dilindən keçmişdir və əsasən köhnə ədəbiyyatda rast gəlinir. Müasir Azərbaycan dilində istifadəsi az olsa da, leksik ehtiyatımızın bir hissəsini təşkil edir.
Lüğətlərdə verilən "dilsiz, lal" tərifi sözün əsas mənasını əks etdirir. Lakin, "bizəban" sadəcə fiziki olaraq danışa bilməməyi deyil, daha geniş mənada ünsiyyət qurma qabiliyyətinin olmamasını ifadə edə bilər. Bu mənada, o, "sözsüz", "susqun", hətta "ifadəsiz" kimi mənaları da özündə ehtiva edə bilər. Bir insanın dilindən tutmuş, təbiətin lal qalmasına qədər müxtəlif kontekstlərdə istifadə oluna bilər.
Məsələn, "bizəban dağlar" deyərkən, dağların danışa bilməməsindən daha çox, onların səssizliyinə, təbiətinin ifadəsizliyinə işarə edilir. Yaxud, "bizəban kədər" deyərkən, kədərin insanın ifadə etmək qabiliyyətini məhdudlaşdırdığı, onu susqunluğa məhkum etdiyi nəzərdə tutulur.
Beləliklə, "bizəban" sözü sadəcə "dilsiz" və ya "lal" mənasından daha çox şey ifadə edir. O, susqunluğun, ifadəsizlik və ya ünsiyyət qurma qabiliyyətinin olmamasının incə bir ifadə vasitəsidir və ədəbi əsərlərdə obrazlı ifadələr yaratmaq üçün istifadə oluna bilər. Sözün etimologiyasına və köklərinə nəzər saldıqda, fars dilindəki "bi" (bi-) və "zaban" (dil) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəldiyini görürük. Bu da sözün mənasının daha dəqiq anlaşılmasına kömək edir.