Bivec sözü farsca "bi" (bi-) və ərəbcə "vəch" (üz, tərəf, yön) sözlərindən əmələ gəlmiş bir termindir. Lüğətlərdəki qısa izah "vecsiz"ə istinad etsə də, mənası daha çox yönü olmayan, hərəkətsiz, cansız, passiv və təsirsiz halda qalan şəxs və ya hadisəni ifadə edir. Sadəcə "vecsiz" olmaqdan fərqli olaraq, biveclik passivliyə, hərəkətsizliyə və cansızlığa əlavə olaraq bir də "mənasızlıq", "faydasızlıq" və "məqsədsiz" nuanlarını da özündə ehtiva edir.
Bir "bivec adam" təşəbbüskarsız, iradəsiz, həyatda öz yerini tapa bilməyən, ətraf hadisələrə passiv münasibət bəsləyən, təsirsiz qalan kəsdir. Onun hərəkətləri və fikirləri bir məqsəd daşımır, boş və mənasızdır. Bu, sadəcə tənbellikdən deyil, daha çox daxili bir boşluqdan, həyat enerjisinin olmamasından qaynaqlanır.
"Bivec iş" isə nəticəsi olmayan, heç bir məqsədə xidmət etməyən, faydasız və vaxt itkisinə səbəb olan bir işdir. Bu iş, ya səhv planlaşdırılmış, ya da düzgün yerinə yetirilməmiş, ya da sadəcə olaraq hədəfsiz, mənasız bir fəaliyyət ola bilər. Hacı Kamyabın misalında olduğu kimi, bu ifadə, həm də ailə üzvlərinin sosial vəziyyətini və onların fəaliyyətlərinin məhsuldarlığını ifadə etmək üçün işlədilə bilər.
Ümumi olaraq, "bivec" sözü passivlik, cansızlıq, faydasızlıq və mənasızlıq kimi mənfi xüsusiyyətləri ifadə edən güclü bir ifadədir. Sözün mənfi konnotasiyası, onun istifadə edildiyi kontekstdən asılı olaraq, həm rəğbətsizlik, həm də acıq kimi duyğuları əks etdirə bilər.