Bitaqət sözü farsca "bi" (bi- -siz, yox) və ərəbcə "taqət" (qüvvət, güc) sözlərindən əmələ gəlmiş bir zərfdir. Əsasən, "taqətsiz", "qüvvətsiz", "gücsüz", "zəif" mənalarını ifadə edir. Sözün əslində "taqəti olmayan" demək olduğunu qeyd etmək vacibdir. Bu mənada, sadəcə fiziki gücsüzlük deyil, həm də mənəvi zəiflik, iradəsizlik, qətiyyətsizlik kimi mənaları da ehtiva edə bilər.
Misal olaraq verilən M.P. şeir parçasında "bitaqət" sözü, ayın gözəlliyinə tamaşa edən şəxsin duyduğu heyranlıq və təəccüb qarşısında hiss etdiyi gücsüzlüyü, özünü aciz hiss etməsini ifadə edir. Bu mənada, "bitaqət" sadəcə fiziki bir zəiflik deyil, ruh halının, duyğuların təsirindən yaranan bir vəziyyət kimi təsvir olunur. Sözün kontekstə bağlı olaraq, fəlsəfi bir çalar da əldə edə biləcəyini görürük.
Bitaqət sözü klassik ədəbiyyatımızda tez-tez rast gəlinən bir sözdür və müəlliflər tərəfindən şəxsin vəziyyətini, duyğularını ifadə etmək üçün ustalıqla istifadə olunub. Sözün ədəbi dilin zənginliyini göstərən nümunələrdən biri olduğunu və müasir Azərbaycan dilində də istifadəsinin davam etdiyini qeyd etmək olar. Ancaq müasir dilə daha çox "taqətsiz" kimi sinonimləri üstünlük təşkil edir.
Yekun olaraq, "bitaqət" sözü sadə bir mənadan daha çox şey ifadə edir. Bu, sözün tarixi, əmələ gəlmə tarixi və istifadə edildiyi kontekstdən asılı olaraq dəyişən bir məna spektrini əhatə edir. Ona görə də bu sözü təkcə "taqətsiz" kimi tərcümə etmək qeyri-dəqiq olardı.