Bitab sözü fars dilindən gəlmiş bir zərfdir və əsasən "taqətsiz", "qüvvətsiz", "üzgün", "halı xarab" mənalarını ifadə edir. Sadəcə "tabsız" olmanın xaricində, bitablıq daha geniş bir duyğu spektrini əhatə edir. Bu, sadəcə fiziki yorğunluq deyil, həm də ruhi bir tükənmə, ümidsizliyə qapılma və həyat enerjisinin azalması deməkdir.
"Bitab olmaq" ifadəsi bir insanın fiziki və ya ruhi olaraq tükəndiyi, gücsüz düşdüyünü göstərir. Bu, xəstəlik, ağır bir əmək, kədər və ya mənfi hadisələr nəticəsində baş verə bilər. "Bitab düşmək" isə daha çox ani bir hadisədən sonra baş verən qəfil bir tükənməni ifadə edir. Mənfi təsirin gücü o qədər böyükdür ki, insanı tamamilə taqətsiz, üzgün və çarəsiz vəziyyətə salır.
Misal olaraq verilən şeir parçasında ("Şəm istər müttəsil bitab öz pərvanəsin; Qönçeyi-gül əndəlibin naleyi-zarın sevər") bitab sözü, şamın öz pərvanəsinə olan təsirini təsvir etmək üçün işlədilib. Pərvanə şamın alovuna qarşı duyduğu ehtirasla özünü qurban verir və nəticədə bitab, yəni taqətsiz, gücsüz qalır. Bu, həm də insanın ehtiraslarının onu necə tükəndirə biləcəyini simvolik olaraq göstərir.
Ümumiyyətlə, "bitab" sözü sadəcə fiziki gücsüzlükdən daha çox, dərin bir duyğu və vəziyyəti, həm fiziki, həm də ruhi tükənməni ifadə edən zəngin mənalı bir sözdür. Azərbaycan ədəbiyyatında geniş istifadə olunan bu söz, həm də müəyyən bir əhval-ruhiyyəni, bir insanın daxili durumunu təsvir etmək üçün təsirli bir vasitədir.