Bisahib (fars. bi… və ər. sahib) sözü, əslində "sahibsiz" mənasını ifadə edən bir tərkibdir. Fars dilindən "bi" (bi-) önəki, ərəb dilindən isə "sahib" (sahib) sözünün birləşməsindən yaranmışdır. "Bi-" önəki, mənfi məna ifadə edərək, "sahib" sözünün əksini bildirir.
Lüğətlərdəki sadə "sahibsiz, yiyəsiz" tərifi, bisahib sözünün zəngin məna çalarlarını tam əks etdirmir. Çünki "bisahib" sadəcə əşyanın sahibsizliyindən deyil, həm də onun baxımsızlığından, qorunmasızlığından, himayəsizliyindən və ümumiyyətlə, kiminsə qayğısına qalmadığından xəbər verir. Bir bisahib ev, sadəcə sahibinin olmadığı bir ev deyil, eyni zamanda dağılmış, baxımsız, təmirə ehtiyacı olan, ümumiyyətlə, yaramaz vəziyyətdə olan bir evdir.
Məsələn, "bisahib at" deyərkən, tək atın sahibsiz olduğunu deyil, həm də arıqlamış, xəstə, yaxud vəhşi halda yaşadığını ifadə edirik. Sözün əhatə etdiyi məna, "sahibsiz"dən daha geniş bir kontekstdə, əşyanın və ya varlığın ümumi vəziyyətini əks etdirir. Ona görə də, "baxımsız", "himayesiz", "kimsəsiz" kimi əlavə mənaların da işlənməsi, sözün məna dərinliyini daha aydın şəkildə göstərir.
Beləliklə, "bisahib" sözü, sadə bir leksik vahiddən daha çox, bir mənzərə, bir vəziyyət təsviri kimi qəbul edilə bilər. O, tərk edilmişliyi, qayğısızlığı və nəticədə yaranmış çətin vəziyyəti ifadə edir. Bu baxımdan, sözün ədəbi dilə və xalq yaradıcılığına daha zəngin məna gətirdiyini söyləmək olar.