Biruh (fars. bi… və ər. ruh) sözü əslində iki hissədən ibarətdir: "bi" (bə'zən "bi-" şəklində də işlənir) fars mənşəli olub "yox" və ya "olmamaq" mənasını verir; "ruh" isə ərəb mənşəli olup "can", "ruh", "canlılıq" kimi mənaları əhatə edir. Beləliklə, "biruh" sözü ədəbi dildə "ruhu olmayan", yəni "cansız", "ölü", "həyatdan məhrum" mənalarını ifadə edir. Bu, sadəcə bioloji ölüm deyil, həm də metaforik olaraq həyat enerjisindən, həyəcandan, duyğudan məhrum olmağı ifadə edə bilər.
Lüğətlərdə verilən qısa izah "cansız, ölü" mənası ilə kifayətlənsə də, "biruh" daha geniş kontekstdə duyğusuzluğu, həssaslığın olmamasını, ruhi cəhətdən tükənməni, passivliyi, hətta cansıxıcılığı da ifadə edə bilər. Məsələn, bir insanın həyata qarşı biganəliyi, maraqsızlığı, və ya cansız əşyaların təsviri zamanı "biruh" sözü işlənə bilər. Sabir misalında olduğu kimi, "biruh" sözü daha çox səthi, formal, mənasız hərəkətləri və ya həyatı təsvir etmək üçün istifadə olunur.
M.Ə. Sabirin şeirindən götürülən misal bu mənanı daha aydın göstərir: "Hamı müqəvva kimi biruhü can; / Çanta dalında dolaşır dərbədə". Burada "biruhü can" ifadəsi canlı görünən, lakin əslində ruhu olmayan, mənasız hərəkətlər edən insanları təsvir edir. Bu insanlar sanki "müqəvva" kimi sərt və həssaslıqdan məhrumdurlar, "çanta dalında dolaşır dərbədə" ifadəsi isə onların məqsədsiz, boş hərəkətlərini vurğulayır. Beləliklə, "biruh" sözü sadəcə "ölü" mənasından daha çox dərin bir məna yükü daşıyır və bədii ədəbiyyatda geniş istifadə imkanlarına malikdir.