Biməzmun (fars. bi… və ər. məzmun) sifət. Məzmunsuz, boş, mənasız, içiboş. Bu söz, fars dilindəki "bi" (bi-) ədatı ilə ərəb mənşəli "məzmun" sözünün birləşməsindən əmələ gəlmişdir. "Bi-" ədatı "yoxluq", "məhrumiyyət" mənasını ifadə edir və bu da "məzmun" sözünə əlavə edilərək "məzmunsuzluq" mənasını yaradır. Beləliklə, biməzmun sözü həm ədəbiyyatda, həm də gündəlik həyatda geniş istifadə edilən bir termindir və yalnız mətnin sözün həqiqi mənasına malik olmamağını deyil, həm də fikrin, düşüncənin, hərəkətin dərinlikdən, mənalılıqdan məhrum olduğunu göstərir.
Sözün ədəbiyyatda tətbiqi xüsusilə maraqlıdır. Yuxarıdakı misalda olduğu kimi, biməzmun sözü əsərlərin, şeirlərin, hətta şairlərin yaradıcılığının dərinlikdən, mənəviyyatdan, orijinal ideyalardan məhrum olmasını ifadə edir. Sədi və Hafiz kimi nəhənglərdən sonra İran ədəbiyyatında baş verən tənəzzülü təsvir etmək üçün "biməzmun" sözünün istifadəsi, sözün təkcə "məzmunsuzluq" deyil, həm də ədəbiyyatın ruhi tənəzzülünü, yaradıcılıq qüvvəsinin zəifləməsini ifadə etdiyini göstərir. Bu isə sözün əhatə dairəsini daha da genişləndirir və onu sadəcə bir leksik vahiddən daha çox, bir bədii vasitəyə çevirir.
Müasir istifadədə isə "biməzmun" sözü, mənalı olmayan, boş söhbətləri, hərəkətləri, məqsədsiz işləri təsvir etmək üçün də işlədilir. Beləliklə, "biməzmun" sözü zəngin məna çalarları olan bir termin olub, müxtəlif kontekstlərdə müxtəlif mənalar daşıya bilir. Onun istifadəsi söhbətin məzmununa, üslubuna və kontekstə görə dəyişir. Bu da sözün dil sistemimizdəki çoxfunksiyalılığını və əhəmiyyətini nümayiş etdirir.