Biqərar sözü farsca "bi" (bənzərsiz, olmayan) və ərəbcə "qərar" (yerləşmə, sükun, sakitlik) sözlərindən əmələ gəlmişdir. Lüğətlərdə ümumi mənası "qərarsız", "sakitsiz" kimi verilsə də, bu tərif sözün bütün çalarlarını əhatə etmir. Biqərarlıq sadəcə qərarsızlıqdan daha çoxdur; o, daxili bir narahatlıq, əsəbilik, sakitsizliyin və hərəkətsizliyin qarışığıdır. Biqərar insan hərəkətsiz olsa da, daxilən qaynama halındadır, ətrafındakılar hiss etdiyi bu narahatlığı görürlər.
Biqərarlıq bir hisslər qarışığıdır. O, gözlənti ilə əlaqəli ola bilər; bir şeyin baş verməsini səbirsizliklə gözləyən, ancaq nəticəyə qərar verə bilməyən bir həyacan və gərginlik vəziyyətidir. Misal olaraq, şeirdəki "intizarəm vədeyi-vəslin yolunda hər zaman" misrası bu həyacanlı gözləməni əks etdirir. Vəslin (görüşün) vədinin yolunda biqərarlıq, səbirsizlik və ümidlə qarışmış bir haldır.
Biqərarlıq, həmçinin, narahatlıq, həyəcan və qorxu hissləri ilə də əlaqələndirilə bilər. Şeirdəki "Hər zəman divanə tək dağlarə düşdüm biqərar" misrası biqərarlığın insanı necə dəli kimi dağlara atmasına səbəb olduğunu göstərir. Bu, biqərarlığın insanı nəzarətdən çıxara biləcəyini, hətta intihar kimi hərəkətlərə sövq edə biləcəyini göstərir. Yəni, biqərarlıq sadəcə narahatlıq deyil, daha ağır bir psixoloji vəziyyətin əlaməti də ola bilər.
Beləliklə, biqərarlıq sadəcə bir söz deyil, bir hisslər buketidir. O, səbirsizlik, gözlənti, həyəcan, qorxu, narahatlıq və hətta dəlilik hisslərini özündə birləşdirərək insanın ruhi vəziyyətini dərin şəkildə təsir edə bilər. Sözün kökləri olan fars və ərəb dillərinin zəngin mədəniyyətini əks etdirən biqərar, ədəbi dilin və şeirin ən dəyərli ifadələrindən biridir.