Biqəm sözü farsca "bi" (bi-) və ərəbcə "ğəm" (kədər, qəm) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəlmişdir. Sözün hərfi mənası "qəmsiz", "kədərlənməyən", "qəm-qüssə bilməyən" deməkdir. Lakin sadəcə olaraq "qəmsiz" olmaqdan daha geniş bir mənaya malikdir.
Biqəm insan sadəcə olaraq kədərli deyil, həm də narahatçılıq, qayğı və qorxu hisslərindən uzaqdır. O, həyatın sınaqlarından, çətinliklərindən mənfi təsirlənməyən, ruhu sakit və tarazlıqda olan bir şəxsiyyətdir. Bu sakitlik, hər hansı bir tənbəllik və ya laqeydlikdən deyil, daxili güc, möhkəm iradə və optimist dünyagörüşündən qaynaqlanır. Belə insanlar ümumiyyətlə həyatı pozitiv qəbul edir və çətinliklər qarşısında da ruhdan düşmürlər.
Mirzə Şəfi Vaqifin misrasında istifadə olunan "nakəsi-biqəm" ifadəsi "qəmsiz, laqeyd, biganə insan" mənasını verir. Şair burada biqəmin mənfiliyini, başqalarının dərdinə biganəliyini vurğulayır və həqiqi insanlığın əsasını qarşılıqlı dəstək və həmrəylikdə göstərir. Yəni, biqəm olmaq hər zaman müsbət keyfiyyət kimi qiymətləndirilmir; bəzən soyuqqanlılıq, duyğusuzluq və laqeydlik kimi mənfi konnotasiyalar da daşıya bilər. Kontekstdən asılı olaraq biqəmin mənası müsbət və ya mənfi ola bilər.
Beləliklə, biqəm sözü sadəcə qəmsizliyə deyil, daha geniş mənada ruhun sakitliyinə, daxili tarazlığına, həyata pozitiv yanaşmaya və bəzən də duyğusuzluğa, laqeydliyə işarə edir. Onun mənasının düzgün anlaşılması istifadə olunduğu kontekstdən asılıdır.