Bihuşanə (farscadan) – özündən getmiş, huşsuz, bayğın, vəcdə gəlmiş halda olan kəs üçün işlədilən bir sözdür. Sadəcə "zərf" kimi tərcümə etmək, sözün ifadə etdiyi emosional dərinliyi tam əks etdirmir. Bihuşanə vəziyyəti, adi bir huşsuzluqdan çox, dərin bir daxili təəssüratın, vəcd və ya ekstazın nəticəsidir. Bu halda olan insan, fiziki olaraq hərəkətsiz qalır, amma daxili aləmində böyük bir duyğu dalğasının içindədir. Sözün etimologiyasına nəzər salsaq, "huş"un itinması, itirilməsi mənasını ehtiva edir, amma bu itirilmə, səbəbsiz və ya xəstəlik nəticəsində deyil, daha çox ruhani bir halın nəticəsidir.
Şeirlərdə, xüsusən də mistik və ya lirik əsərlərdə istifadə olunan "bihuşanə" sözü, şairin və ya əsərin qəhrəmanının özünü tamamilə sənətə, musiqiyə, sevgiyə, ya da ilahi bir gücə həsr etməsini, özünü bu gücün əlinə buraxmasını ifadə edir. Bu, passiv bir huşsuzluq deyil, aktiv bir təslim olma və vəcd halının tam sərhədsizliyə qədəm qoymasıdır. Yıxılma, hərəkətsiz qalma, bu halın fiziki təzahürləridir, əsl məna isə daxili təcrübədədir.
Beləliklə, "bihuşanə" sadəcə "zərf" deyil, dərin bir emosional və ruhani vəziyyəti, vəcd halını, özünü tamamilə bir şeyə həsr etməyi ifadə edən çox təsirli və şairanə bir sözdür. Bu sözün istifadə olunduğu ədəbi mətnlərin kontekstini nəzərə almaqla onun mənasını daha dəqiq anlamaq mümkündür.