Bihalət sözü farsca "bi" (bəzən "bəz" kimi də işlənir - mənası "olmadan", "sız", "siz") və ərəbcə "halət" (vəziyyət, durum) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəlmişdir. Köhnə Azərbaycan dilində işlənən bu söz, "vəziyyətsiz", "durumsuz", "qüvvətsiz", "sarsılmış", "çökmüş" kimi mənaları ifadə edir. Yəni bir şeyin normal vəziyyətdən kənarda, pozulmuş, dağılmış və ya zəifləmiş halını bildirir. Sözün mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilsə də, əsasında hər zaman bir növ "qüvvətsizlik", "sarsıntı" və ya "pozğunluq" var.
Ədəbiyyatda bihalət sözü daha çox poetik təsvirlərdə, bir şeyin və ya şəxsin aciz, qüvvətsiz və ya dağılmış halını vurğulamaq üçün işlədilir. Misal olaraq, verilən sitatda ("...bihalət yıxılır səndəlin üstünə...") bihalət sözü, sarsılmış, qüvvətini itirmiş bir şeyin səndəlin üstünə yıxıldığını təsvir edir. Bu təsvirdə "bihalət" yalnız bir obyektin fiziki vəziyyətini deyil, həm də onun daxili zəifliyini, dayaqsızlığını ifadə edir.
Bihalət sözünün istifadəsi müasir Azərbaycan dilində azalsa da, köhnə ədəbiyyat əsərlərini anlamaq üçün bilmək vacibdir. Sözün köklərini və etimologiyasını bilmək, onun mənasını daha dəqiq və dolğun şəkildə anlamağa kömək edir. Bu sözün istifadəsindən yazıçılar, şairlər obrazlı və təsirli ifadələr yaratmaq üçün istifadə edirdilər. Bihalət sözü, dilin zənginliyini və ifadə imkanlarını nümayiş etdirən maraqlı bir leksik vahiddir.