Bidərd sözü fars mənşəlidir və əsasən "dərdsiz", "qayğısız", "sərhədsiz" mənalarında işlənir. Lüğətlərdəki sadə izahı ("dərdsiz" kimi) sözün zənginliyini tam əks etdirmir. Bidərd, sadəcə dərd çəkməmək deyil, daha çox daxili bir həyata, duyğulara qapanmış, kənardan gələn təsirlərə qarşı laqeyd, hətta bəzən fərqsiz qalan bir vəziyyəti ifadə edir. Bu, passiv bir "dərdsizlik" deyil, daha çox fərqli bir düşüncə və həyat tərzini əks etdirir.
Füzuli misalında olduğu kimi, "dilrüba bidərd" ifadəsi, gözəl və cazibədar olsa da, duyğulara qapılmayan, soyuq və duyğusuz bir şəxsi təsvir edir. Bu, dərd çəkməməyin müsbət bir keyfiyyət kimi deyil, əksinə bir növ uzaqlaşma, duyğusal məsafə kimi təsvir olunur. Sözün "dərdsiz" mənasından daha əhatəli olaraq, ruhani bir boşluğu, daxili bir səssizliyi də ifadə edə bilər. Bu səssizlik, bəzən əslində dərin bir kədər, bir məyusluğun əlaməti ola bilər.
Digər bir tərəfdən, bidərd şəxs həm də özünə məxsus bir aləmdə yaşayan, xarici təsirlərdən az təsirlənən və öz daxili dünyasına qapılan bir insanı təsvir edə bilər. Bu, bəzən müsbət bir xüsusiyyət kimi - özünə inamlı, müstəqil bir şəxsiyyət kimi - də şərh oluna bilər. Lakin, kontekstdən asılı olaraq, mənası mənfi bir çağrışım da daşıya bilər – laqeydlik, qayğısızlıq, hətta duyğusuzluq kimi.
Beləliklə, "bidərd" sözünün mənası sadəcə "dərdsiz" deyil, çox daha incə və çoxşaxəlidir. O, kontekstdən asılı olaraq, bir çox fərqli duyğu və vəziyyəti ifadə edə bilən, zəngin bir mənaya malik bir sözdür.